Zelfvoorzienende school, provincie Groningen

Leerlingaantallen op het platteland zijn niet te voorspellen, en een schoolgebouw staat er veertig jaar.

Dit concept is gemaakt voor de provincie Groningen. Een schoolgebouw wordt gebouwd voor het aantal leerlingen van vandaag en staat er veertig jaar. In de dorpen op het Groningse platteland loopt dat aantal terug, in de rand van de stad loopt het op, en in beide gevallen klopt het gebouw na tien jaar niet meer. Leegstaande lokalen kosten geld, en noodlokalen op het schoolplein ook.

Daarnaast drukt de energierekening op een budget dat voor onderwijs is bedoeld. Elke euro die naar gas en stroom gaat, gaat niet naar een leraar.

Een school uit losse eenheden, die energie haalt uit het afval van het dorp.

Het gebouw is opgebouwd uit losse eenheden rond een gemeenschappelijke ruimte. Neemt de vraag toe, dan komt er een eenheid bij. Neemt zij af, dan gaat er een af of krijgt die een andere functie in het dorp. De school hoeft daarvoor niet verbouwd te worden, want de mogelijkheid om te groeien en te krimpen zit al in de opzet. Voor een provincie die met krimp te maken heeft, is dat het verschil tussen een gebouw dat een probleem wordt en een gebouw dat meebeweegt.

Voor de energie is de school aan het dorp gekoppeld. Groente-, fruit- en tuinafval en het rioolwater van de omgeving gaan naar een vergister, en daaruit komt de warmte en de stroom voor het gebouw. Wat overblijft, gaat als meststof terug. Doordat de school haar eigen verbruik dekt, valt de energiepost weg en blijft er meer geld over voor het onderwijs zelf.