Bibliotheek, Amsterdam

Een locatie met veel visuele obstakels, waar het zicht op het gebouw steeds wordt onderbroken.

De locatie voor de nieuwe bibliotheek ligt aan een druk verkeersplein en kent veel visuele obstakels. Je ziet het gebouw zelden in zijn geheel, en de zichtlijnen die er zijn worden telkens ergens door afgesneden.

Een bibliotheek vraagt bovendien twee dingen tegelijk die elkaar bijten: zij moet in de stad opvallen, en binnen juist rustig zijn. De overgang van het lawaai buiten naar de concentratie binnen is daarmee de kern van de opgave.

Een plint met een straat erin, en daarboven een toren die het gebouw op afstand zichtbaar maakt.

Het gebouw bestaat uit een plint met op de kop een ingesnoerde cilinder. De toren zorgt ervoor dat de bibliotheek boven de obstakels uitkomt en van ver herkenbaar is. De plint houdt het gebouw op straatniveau ingetogen.

In die plint ligt een doodlopende straat, omsloten door twee getordeerde glazen wanden. Die straat is de overgang: je verlaat het verkeersplein en komt via een ruimte die smaller en stiller wordt bij de ingang uit. Eenmaal binnen trekt de vide het oog omhoog, tot in de toren waar een koepelvormig glasdak de ruimte afsluit.

De constructie is een staalskelet dat met het gebouw meedraait. Doordat de torsie in de draagstructuur zelf zit en niet in een bekleding eromheen, is het skelet binnen een beeldbepalend element in plaats van iets dat weggewerkt moet worden.